2015 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2015 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In een New York City metro-trein passen 1.200 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 4.900 keer bekeken. Als je blog een NYC metro-trein zou zijn, zou die ongeveer 4 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Een transgender persoon de weg kwijt?

In de Trouw van 25 mei stond een mooi artikel over de zoektocht, de twijfels en de verwarring van een transgender persoon.

De subtitel luidde:

‘Selm Wenselaers werd geboren als man, maar voelde zich vrouw. Onderweg van man naar vrouw, raakte hij/zij de weg kwijt. Man of vrouw? Selm wilde eigenlijk niet kiezen. Hoe is het om tussen de twee geslachten te leven?’

http://www.trouw.nl/tr/nl/4492/Nederland/article/detail/4038993/2015/05/25/Onderweg-van-man-naar-vrouw-raakte-hij-zij-de-weg-kwijt.dhtml

De kern van het verhaal is dat je moet kiezen terwijl je niet wil kiezen, je wil gewoon jezelf zijn net als ieder ander!

Wat is er aan de hand? Ik zal het proberen uit te leggen.

Je geboortegeslacht is volgens de natuurwetten mannelijk of vrouwelijk, meer smaken zijn er niet. Sommige mensen echter voelen zich op een zeker moment in hun leven niet helemaal of helemaal niet thuis in hun lichaam en in hun ‘rol’ als man of vrouw in onze maatschappij.

Wat doe je dan? Hoe sterk is dat ‘gevoel’ Heb je er veel last van, is het draaglijk of ondraaglijk?

Dit gevoel varieert nogal. Bij sommige kinderen is het gevoel al vaak rond hun derde of vierde levensjaar duidelijk. Soms krijg je het gevoel pas duidelijk als je twintig bent, of vijftig of zestig.

Maar dan….wat kun je en wat moet je met je gevoel? Erover praten? Durf je er voor uit te komen?

Probeer je het eens voor te stellen dat je van geslacht wil veranderen, dat heeft enorme gevolgen voor je leven. Hoe gaat je omgeving reageren? Partner, familie, vrienden, collegae….

En dan hormonen? operatie(s)? Wat doet dat met me en wil ik dat eigenlijk wel?

Moet ik als vrouw borsten en een vagina hebben? Of volstaat een paar borsten? Of…?

Ik voel me anders maar moet ik dan ook een hekel aan mijn lichaam hebben?

Héél veel vraagtekens tot dusver. En dat klopt ook met de realiteit. Het is één groot vraagteken!

Is er iets raars met mij aan de hand? Ben ik raar? Hoe moet ik mij voelen en gedragen volgens de gender rollen in onze maatschappij. Kan ik niet gewoon mezelf zijn of moet ik mij conformeren aan die genderrollen en een keuze maken?

Man of vrouw, kies!

Kan ik mij gewoon mens voelen alsjeblieft? Waarom die opgelegde keuze? Omdat de bakker mij correct als meneer of mevrouw wil aanspreken? Omdat je op veel websites het hokje ‘M’ of ‘V’ aan moet kruisen?

Alsjeblieft laat mij! Als ik er zelf uit ben wat ik voel probeer mij dan niet te dwingen om een keuze te maken. Laat mij gewoon zijn wie ik ben alsjeblieft.

Ik heb er veel over nagedacht de afgelopen jaren. En nog steeds denk ik er veel over na en praat er ook met mijn partner over. Wie of wat ben ik ? Hoe moet/mag ik mij gedragen? Ben ik een vrouw met mannelijke trekjes of misschien toch een man die zich gedraagt en presenteert als een vrouw? Of iets anders?

Mijn partner is gewoon gevallen op wie ik als mens ben, gewoon ikke!

Het is goed zo!

 

Lach naar de wereld en de wereld lacht terug

 

❤ Petra

Geplaatst in Gender, Genderdysforie, Geslachtsaanpassing, Hormonen, Transgender, Transitie, Transvrouw, Uncategorized | Tags: , , , , , , | 6 reacties

2 jaar vrouw

IMG-20150430-WA0005

Nou daar zit ik dan, mooi te zijn  😉

29 april was het exact twee jaar geleden dat ik definitief ‘omging’. Vanaf die datum ging ik voor het eerst als vrouw naar m’n toenmalige werkgever, en leef ik sindsdien elke dag als vrouw.

Wat gaat de tijd snel en wat is er veel gebeurd!

Inmiddels heb ik ook sinds enkele maanden een hele fijne relatie met de liefste en mooiste vrouw van Nederland! (als zij dit leest kijkt ze mij meewarig aan).

Weet u nog mijn checklist uit de vorige Blog? Inmiddels heb ik een fijne liefdevolle relatie, sinds twee weken weer een baan en is de verhuizing in de planning.

Én groot nieuws…. de procedure in het VUmc gaat gestaag verder. De verwijzing naar de plastisch chirurg is binnen! Als mijn idee over de planning klopt zal de grote operatie eind dit jaar plaats vinden. Dan ben ik helemaal ‘af ‘ dan klopt het eindelijk.

Dan gaat de vlag uit!

Blij en dankbaar dat ik zoveel steun en liefde krijg van mijn partner, broer en schoonzus, familie, vrienden, collegae en vrienden uit de peergroup. Blij ook dat ik in nederland leef, een land waar een grote mate van tolerantie én acceptatie is voor LHBT mensen (Lesbisch, Homoseksueel, Biseksueel en Transgender).

Blij ook dat de hormonen en de geslachtsaanpassende operatie vergoed wordt uit de basis ziektekostenverzekering! In heel veel landen moet je dit allemaal uit eigen ‘zak’ (grapje) betalen. Alleen de welgestelden kunnen dan dus hun lichaam aan laten passen aan hun innerlijke gevoel, vreselijk tóch?

Maar deze Blog sluit ik positief af, over ca. 8 maanden is mijn transitie klaar.

Ik ben zielsgelukkig!

Wees lief voor elkaar  ❤

Geplaatst in Gender, Genderdysforie, Geslachtsaanpassing, Hormonen, Transgender, Transitie, Transvrouw, Uncategorized | Tags: , , , , , | 5 reacties

Een nieuwe koers

10390939_720926437949539_4919616315229693990_n

Een nieuwe liefde, nieuwe inzichten en een nieuwe koers.

Ik heb besloten om (voorlopig) te stoppen met dit Blog. Waarschijnlijk kom ik later dit jaar wel terug op belangrijke ontwikkelingen, maar het is tijd voor een nieuwe uitdaging.

Mijn geliefde had een geweldig idee: “waarom schrijf je geen Blog over make-up, kledingkeuze, uitstraling, etc. kortom een ‘lifestyle Blog’. Geef jouw kennis en ervaring door aan andere transgender mensen”.

Ik ben meteen enthousiast van start gegaan, genderlifestyle.nl geregistreerd en aan de gang met research.

Een belangrijk gegeven is de mismatch tussen geest en lichaam, bij transgender mensen is deze connectie in aanleg verstoord. Dat dit in het dagelijks leven grote problemen veroorzaakt is duidelijk.

Zeker tijdens het transitieproces weegt dit gegeven heel zwaar, met name bij het (niet) aangaan van relaties komt dit heel duidelijk naar voren.

Massage (haptonomie) (b)lijkt voor velen een goede steun te zijn. Ik ga dit zelf onderzoeken, en dat is ook meteen mijn eerste bijdrage aan mijn nieuwe lifestyle Blog.

Eind deze week (week 9) kunt u mijn eerste bijdrage verwachten.

Tips, opmerkingen kunt u mailen naar petra@genderlifestyle.nl

Ik heb er zin in!

Lach naar de wereld en de wereld lacht terug  ❤

Petra van Dijk

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | 8 reacties

Liefde

2014-09-06 05.39.18

M’n eerste Blog van 2015 met een veelbelovende titel. Gaat u er maar eens lekker voor zitten!

Het is allemaal een kwestie van ‘Mindset’  Enige weken geleden was het mij nog zwaar te moede, maar ik had wel een beslissing genomen. Ik stel een aantal doelen op en ga aan de slag

Doelen voor 2015:

  1. doorgaan waar ik mee bezig was
  2. verhuizen
  3. een nieuwe baan
  4. een leuke partner ‘vinden’
  5. de operatie

Punt 2, 3 en 4 niet noodzakelijkerwijs in deze volgorde!

Punt 5 staat als laatste genoteerd, mijn inschatting is november/december.

Grootse plannen! Onrealistisch? Ach ik ga ervoor en zie wel wat er van komt.

C’ est la vie, het is wat het is en meer van dat soort ‘wijsheden’

Maar nu de titel, u zit vast op het puntje van uw stoel?

Totaal onverwacht was het dan eindelijk zover, jawel de liefde deed intrede in mijn leven.

Vonken, roze wolken, bloemen, zweven en alle heftige verschijnselen die horen bij verliefdheid.

verschijnselen

‘Als je op zoek gaat vindt je niet de juiste persoon’, ‘je moet geduld hebben de juiste persoon voor jou komt vanzelf op je pad’, enz. enz.

Doodmoe werd ik van al die goedbedoelde dooddoeners. Maar oh wat zijn ze waar!

Ineens was daar via Facebook een afspraak, semi-zakelijk. Een gezellig etentje en een fijn gesprek volgde.

Een tweede afspraak waarbij toen al wederzijds de liefde werd uitgesproken, ongelooflijk!

Inmiddels enkele afspraken verder is er tussen ons een heftige romance gaande. Aan m’n onzekerheden is nu definitief een einde gekomen.

Ik voel mij nu meer vrouw dan ooit tevoren!

Crazy in love

I look and stare so deep in your eyes, I touch on you more and more every time

It’s the beat that my heart skips when I’m with you, but I still don’t understand just how your love can do what no one else can.

Ik ben ontzettend gelukkig, dank je wel dat je in mijn leven bent gekomen!

Lach naar de wereld en de wereld lacht terug  ❤

Geplaatst in Gender, Genderdysforie, Geslachtsaanpassing, Hormonen, Kwetsbaarheid, Transgender, Transitie | Tags: , , , , , , , , , , | 1 reactie

dáág 2014, welkom 2015; het jaar van de voltooiing.

Ava

Mijn laatste Blog van 2014, in vele opzichten een bewogen jaar!

Een jaar waarin ik mijn geboorteakte en voornaam kon laten wijzigen en door de overheid erkend werd als vrouw. Dit was eindelijk mogelijk door een wetswijziging, ook wel bekend als de ‘Transgenderwet’. Dit gebeurde onder het toeziend oog van de massaal toegestroomde pers in mijn geboorteplaats Amsterdam.

Een jaar waarin ik eindelijk kon starten met de ‘sociale transitie’ zoals dat heet volgens het protocol van het VUmc. Deze fase duurt minimaal één jaar en gaat samen met de start van de ‘cross-sex’ hormonen.

Ik ben heel gelukkig met alle lichamelijke- en gevoelsmatige veranderingen die gebeuren, m’n innerlijk en uiterlijk komen steeds dichter bij elkaar!

Mijn transitie verloopt voorspoedig, maar ook ik ontkom niet aan moeilijke periodes, mijn proces is nog lang niet klaar! Ik wil m’n familie en de vele vriend(en)innen dan ook bedanken voor hun onvoorwaardelijke liefde en steun  ❤

Voor veel Transgender mensen echter is hun transitie een ware worsteling, soms zelfs letterlijk overleven of niet! Er wordt wereldwijd nog veel leed veroorzaakt door Transfobie.

Op 22 november werd de Transgender Gedenkdag (TDOR: Transgender Day Of Remembrance) in Nederland voor de zevende maal georganiseerd, dit maal door de Transgendergroep Limburg. Ik heb hierover een Blog geschreven voor de speciale Vrouwenweek website van Vrouwen van Nu:  http://vrouwenweek.nl/blog/vrijheid-volgens-petra

2014-03-23 00.19.22

Op de valreep van de jaarwisseling las ik tot mijn grote schrik een triest bericht over Leelah,  een jonge transgender-vrouw uit Amerika die zichzelf van het leven beroofd heeft. Zó in- en in-triest dit, wat een verdriet, wat een struggle. Anno 2014 zijn veel mensen helaas nog steeds niet open-minded. In dit geval betrof het een gelovig gezin, waarin de identiteit van de dochter(/zoon) glashard ontkent werd. Sterker nog, haar hele sociale omgeving probeerde haar uit alle macht ‘te genezen’, vreselijk! Transfobie komt echter in alle culturen en alle lagen van de bevolking voor, dat is niet voorbehouden aan gelovige  mensen!

Helaas was zij niet bij machte om stappen te zetten, stappen die haar in contact hadden kunnen brengen met andere Transgender mensen. Er zijn vele hulpgroepen en activisten waar ze om hulp had kunnen vragen.

RIP Leelah!

Wees alstublieft lief voor elkaar!

De laatste Blog van Leelah is te lezen op: http://lazerprincess.tumblr.com/post/106447705738/suicide-note

Voor het geval het Blog niet (meer) bereikbaar is, volgt hieronder de complete tekst:

If you are reading this, it means that I have committed suicide and obviously failed to delete this post from my queue.

Please don’t be sad, it’s for the better. The life I would’ve lived isn’t worth living in… because I’m transgender. I could go into detail explaining why I feel that way, but this note is probably going to be lengthy enough as it is. To put it simply, I feel like a girl trapped in a boy’s body, and I’ve felt that way ever since I was 4. I never knew there was a word for that feeling, nor was it possible for a boy to become a girl, so I never told anyone and I just continued to do traditionally “boyish” things to try to fit in.

When I was 14, I learned what transgender meant and cried of happiness. After 10 years of confusion I finally understood who I was. I immediately told my mom, and she reacted extremely negatively, telling me that it was a phase, that I would never truly be a girl, that God doesn’t make mistakes, that I am wrong. If you are reading this, parents, please don’t tell this to your kids. Even if you are Christian or are against transgender people don’t ever say that to someone, especially your kid. That won’t do anything but make them hate them self. That’s exactly what it did to me.

My mom started taking me to a therapist, but would only take me to christian therapists, (who were all very biased) so I never actually got the therapy I needed to cure me of my depression. I only got more christians telling me that I was selfish and wrong and that I should look to God for help.

When I was 16 I realized that my parents would never come around, and that I would have to wait until I was 18 to start any sort of transitioning treatment, which absolutely broke my heart. The longer you wait, the harder it is to transition. I felt hopeless, that I was just going to look like a man in drag for the rest of my life. On my 16th birthday, when I didn’t receive consent from my parents to start transitioning, I cried myself to sleep.

I formed a sort of a “fuck you” attitude towards my parents and came out as gay at school, thinking that maybe if I eased into coming out as trans it would be less of a shock. Although the reaction from my friends was positive, my parents were pissed. They felt like I was attacking their image, and that I was an embarrassment to them. They wanted me to be their perfect little straight christian boy, and that’s obviously not what I wanted.

So they took me out of public school, took away my laptop and phone, and forbid me of getting on any sort of social media, completely isolating me from my friends. This was probably the part of my life when I was the most depressed, and I’m surprised I didn’t kill myself. I was completely alone for 5 months. No friends, no support, no love. Just my parent’s disappointment and the cruelty of loneliness.

At the end of the school year, my parents finally came around and gave me my phone and let me back on social media. I was excited, I finally had my friends back. They were extremely excited to see me and talk to me, but only at first. Eventually they realized they didn’t actually give a shit about me, and I felt even lonelier than I did before. The only friends I thought I had only liked me because they saw me five times a week.

After a summer of having almost no friends plus the weight of having to think about college, save money for moving out, keep my grades up, go to church each week and feel like shit because everyone there is against everything I live for, I have decided I’ve had enough. I’m never going to transition successfully, even when I move out. I’m never going to be happy with the way I look or sound. I’m never going to have enough friends to satisfy me. I’m never going to have enough love to satisfy me. I’m never going to find a man who loves me. I’m never going to be happy. Either I live the rest of my life as a lonely man who wishes he were a woman or I live my life as a lonelier woman who hates herself. There’s no winning. There’s no way out. I’m sad enough already, I don’t need my life to get any worse. People say “it gets better” but that isn’t true in my case. It gets worse. Each day I get worse.

That’s the gist of it, that’s why I feel like killing myself. Sorry if that’s not a good enough reason for you, it’s good enough for me. As for my will, I want 100% of the things that I legally own to be sold and the money (plus my money in the bank) to be given to trans civil rights movements and support groups, I don’t give a shit which one. The only way I will rest in peace is if one day transgender people aren’t treated the way I was, they’re treated like humans, with valid feelings and human rights. Gender needs to be taught about in schools, the earlier the better. My death needs to mean something. My death needs to be counted in the number of transgender people who commit suicide this year. I want someone to look at that number and say “that’s fucked up” and fix it. Fix society. Please.

Goodbye,

(Leelah) Josh Alcorn

Geplaatst in Gender, Genderdysforie, Geslachtsaanpassing, Hormonen, Transgender, Transitie, Transvrouw, Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | 6 reacties

Een terugblik op 2014, maar er komt nog één Blog!

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In een New York City metro-trein passen 1.200 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 4.600 keer bekeken. Als je blog een NYC metro-trein zou zijn, zou die ongeveer 4 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen