verwerken van emoties

2014-06-01 18.39.46

Emoties en gevoelens hebben we allemaal. Onzekerheid, twijfel, ups- en downs, we hebben er in ons leven allemaal mee te maken.

In dat opzicht ben ik net als iedereen, een mens. Maar mijn leven is bepaald niet alledaags, tot voor twee jaar terug heb ik met alles wat ik in mij had geprobeerd om mijn leven zo goed mogelijk vorm te geven. Geboren met een mannenlichaam, opgegroeid in de jaren zestig en zeventig zonder Google! Travestie en transseksualiteit waren taboe, onder die groep durfde ik mijzelf niet te scharen, stel je voor zeg!

De vrouw ‘in mij’ ontkennen, negeren en onderdrukken, dat was destijds voor mij de enige optie, en als ik maar erg m’n best deed om een ‘normale’ man te zijn dan zou het allemaal vast goed komen!

Ik heb heel veel jaren met een lieve vrouw geleefd en we hebben samen een gezin gesticht, dat gaf mij veel voldoening en levensvreugde, maar het gevoel van binnen bleef!

De afgelopen paar jaren waren heel moeilijk voor het hele gezin, niet alleen voor mij! Toen ik op een gegeven moment de beslissing nam om in transitie te gaan raakte mijn leven in een enorme stroomversnelling, een wildwaterbaan eigenlijk. Ik verliet mijn gezin en moest eerst, je zou kunnen zeggen, overleven. De uitwerking op m’n gezin was heftig! Veel pijn en verdriet, verkeerde beslissingen genomen? te snel gegaan? Wat zou ik het graag overdoen, hoewel de uitkomst hetzelfde zal zijn!

Na verloop van enkele maanden ging ik steeds meer als vrouw leven, en op een gegeven moment heb ik ook de ‘gender-switch’ op m’n werk gemaakt en m’n alledaagse leven als vrouw kon toen echt beginnen.

Maar waar sta ik nu?  Ik ben nu twintig weken bezig met de hormoontherapie (HRT), in de zogenaamde ‘sociale transitie’ fase, (voorheen bekend als de ‘RLE- Real Life Experience’ ) volgens het protocol van het VU ziekenhuis. Dat ik al een jaar als vrouw leefde vóór deze fase dat telt niet mee!

Na aanvankelijk wennen aan alle lichamelijke en geestelijke veranderingen, die plaats vonden en -vinden, en ook het effect wat hormoongebruik teweegbrengt op de ‘buitenwereld’, (iedereen spreekt mij nu overal aan als ‘mevrouw’), ben ik nu in een hele nieuwe fase beland.

Tot voor kort was ik bezig met overleven, mijzelf opnieuw positioneren, m’n ‘gender-switch’ op m’n werk voorbereiden en uitvoeren, m’n vleugels als vrouw en Trans-activiste uitslaan, veel vrijwilligerswerk doen, twee keer verhuisd en m’n baan kwijtgeraakt (wat overigens niets te maken had met discriminatie o.i.d.). Een nieuw leven opbouwen, veel sociale contacten opdoen en veel netwerken. De hormonen eisen wel z’n tol, vermoeidheid en slecht slapen spelen een grote rol in m’n dagelijkse ‘struggle’.

Ik ben al met al héél gelukkig als mens, als vrouw. Veel leuke mensen om mij heen en enkele hele lieve familieleden en hele lieve vriendinnen die mij erg steunen, ik ben hun héél dankbaar!

Maar tóch, u zag het al aankomen, gaat het nu mis. Al enige weken voel ik de emoties opborrelen, emoties die ik eerst niet kon plaatsen, wat is er met mij aan de hand? M’n leven loopt toch op rolletjes? Ik ben heel gelukkig nu, waar komen die emoties dan vandaan?

Ik kreeg al enige tijd van verschillende mensen goedbedoelde adviezen dat het misschien beter was als ik het eens wat rustiger aan zou gaan doen. “Rustig aan doen”? ik krijg juist zoveel energie van vrijwilligerswerk, ontmoeten van leuke mensen in nieuwe situaties, ik leef! ik bruis! ik geniet met volle teugen! waarom rustig aan doen? Thuis op de bank zitten? en dan?

Ik heb graag controle over het nieuwe leven wat ik aan het opbouwen ben. Ik ben nieuwsgierig, organiseer, regel, bemoei me overal mee en stap overal op af, ik duik enthousiast in nieuwe situaties en ik zuig het leven in mij op. Maar de afgelopen weken sloop het binnen, de vermoeidheid en de eenzaamheid. Ja eenzaamheid, ondanks dat ik goed alleen kan zijn, en veel mensen om mij heen heb voel ik mij weleens eenzaam. Het grijpt mij naar de keel, geen fijn gevoel!

Ik ben zo langzamerhand aan het eind van m’n Latijn, ik kan niet meer, ik ben op! En toch wil ik niet ‘opgeven’ , maar het moet, pas op de plaats maken! Na enkele emotionele gesprekken met vriend(en)innen en m’n huisarts die mij al vele jaren volgt, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik nu kennelijk toe ben aan ‘verwerken’ Ik had er niet bij stilgestaan dat ik dat nodig had, alles liep toch lekker, op rolletjes?

Ik ga schrappen in m’n agenda en creëer zo ruimte en tijd om te verwerken, om te voelen, om te praten en vooral om veel te kunnen janken!

Wees lief voor elkaar!  ❤

Advertenties
Geplaatst in Brené Brown, Gender, Genderdysforie, Geslachtsaanpassing, Hormonen, Kwetsbaarheid, Transgender, Transitie, Transvrouw, Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | 8 reacties

Beschuit met roze muisjes

Interviews geven doe ik graag omdat ik het belangrijk vindt dat Transgender mensen meer zichtbaar zijn en dus meer emanciperen en participeren in onze maatschappij.

Transtastisch

Een zonnige nazomerdag, overal haasten mensen zich om me heen. Om de seconde stoot er wel iemand per ongeluk tegen je aan of rent voorbij om zijn trein nog even last minute in te kunnen springen. Maar ik heb geen haast. Ik ben namelijk op weg naar Petra. Als ik het station uitloop merk ik opeens wat voor een fijne dag het eigenlijk is. Het zonnetje brandt vrolijk op mijn wangen en ik probeer met fijn geknepen ogen een felle paarse jurk te zoeken tussen alle mensen op het plein. Ah, hebbes.

Petra zit rustig te wachten op de afgesproken plek. Ze heeft een boek in haar hand en leest aandachtig de informatie op de achterkant. Het moment dat ze opkijkt en we elkaar begroeten gaat alles eigenlijk vanzelf. We komen al snel op het onderwerp hoe het zo lang heeft kunnen duren voor dat Peter besloot dat hij eigenlijk…

View original post 800 woorden meer

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Emo

huilen

Zoals op de afbeelding te zien, kunnen de traanbuisjes de oceaan van traanvocht niet meer verwerken, en een overstroming is een feit. Wat  is er aan de hand?

De hormoontherapie (HRT) is nu acht weken onderweg, iets waar ik lang naar uitgekeken heb, héél lang!

Ik ga u nu “bijpraten” over alle lichamelijke en geestelijk veranderingen die ik doormaak, mensen met een gevoelig karakter wordt aangeraden deze Blog over te slaan en vooral iets leuks te gaan doen!

Één pil per dag en twee pleisters per week, dat is het schema het komende jaar. Een cocktail dus van anti-testosteron en Estradiol. Wat ik in feite doe is middels een chemische weg m’n hormoonhuishouding volkomen op z’n kop zetten.

De volgende beschrijving en opsomming is mijn persoonlijke ervaring, bij iedere persoon verschillen deze veranderingen in volgorde en intensiteit. Óók de geestelijke impact verschilt van persoon tot persoon.

Resultaten behaald in het verleden bieden óók hier géén garantie voor de toekomst!

Het heeft het effect van de puberteit én de overgang tegelijk zeg maar. Een scala aan veranderingen gaat plaatsvinden: minder vette en zachtere huid en fijnere poriën, zachtere gelaatstrekken, andere vetverdeling over het gehele lichaam, borstvorming, zachter haar, afname van spiermassa, vermoeidheid, vermindering van lichaamsbeharing, forse afname van het mannelijke libido met bijbehorende “ochtendverschijnselen” (ik hou het wél netjes!). Wat helaas niet veranderd is de stemhoogte en de haargroei op bovenlip en kaken, daar zijn andere behandelingen voor nodig, logopedie en IPL/Laser/elektrisch epileren.

Een andere hele opvallende verandering is je emotionele beleving, ik merk de laatste 3 á 4 weken dat m’n emoties zijn toegenomen, als ik blij ben dan ben ik ook héél blij, en als ik verdrietig ben dan ben ik ook héél verdrietig. De tranen liggen heel dicht onder de oppervlakte, en bij de minste of geringste gelegenheid stromen de tranen naar buiten, geen houden aan. Lachen en huilen tegelijk is ook een bijzondere ervaring.

Wat is namelijk het geval, als ik zo’n emotionele bui heb dan laat ik het gewoon gebeuren, en dan ben ik gek genoeg blij dát het gebeurd, want dat is wat ik wil, een vrouwelijk lichaam én een vrouwelijke gevoelsbeleving. En dan kan het dus gebeuren dat ik al snikkend besef dat het toch écht gebeurt allemaal, en dan wordt ik blij en dan moet ik lachen.

Ik werk nog aan een methode om te kunnen doorademen tijdens het snikken en het lachen.

Sommige vrouwen die ik hierover spreek verzuchten dat ze wel wat minder emotioneel zouden willen zijn. Een emotionele bui komt ook niet altijd goed uit natuurlijk, en is in sommige situaties echt ongewenst! Maar als ik ze dan vertel wat het bij mij doet en dat ik hier lang naar uitgekeken heb, dat ik het omarm en geniet van alle wonderlijke veranderingen, dan kijken ze er toch anders naar. Die emotionaliteit is juist een van de belangrijkste verschillen tussen vrouw- en man beleving.

Ik ben altijd gevoelig en emotioneel geweest, maar in mijn “mannen-rol” wist ik niet zo goed hoe ik hiermee om moest gaan, soms wist ik me echt geen raad met die emoties en reageerde ik heel verkrampt. Dat heeft mij m’n hele leven parten gespeeld tot nu. Nu laat ik het gewoon gebeuren en ik geniet ervan!

Het is een wonderlijke reis, en die is pas net begonnen!

 

Wees lief voor elkaar ❤

 

Geplaatst in Gender, Genderdysforie, Geslachtsaanpassing, Hormonen, Kwetsbaarheid, Transgender, Transitie, Transvrouw | Tags: , , , , , , , | 8 reacties

Eindelijk vrouw! over hormonen en de Transgenderwet

Petra tekent de akte

 

19 juni was het dan eindelijk zover; hormonen!

Na alle eerdere perikelen met een extra onderzoek, misverstanden en bel-afspraken, had ik dan toch echt DE afspraak met de endocrinoloog. Ditmaal met Professor den Heijer, het nieuwe hoofd van de Gender poli.

http://www.vumc.nl/afdelingen/zorgcentrum-voor-gender/

Het was nu zó gepiept, een kort gesprek, een recept en hup naar de apotheek van de VU. De journalist die mij de hele dag vergezelde, omschreef het als volgt: “Op de gang houdt ze het briefje vast alsof het haar liefste bezit is”.

Deze journalist volgde mij de hele dag in het kader van zijn studie Journalistiek aan de UvA, ik werk graag mee aan (video-) interviews en onderzoeken, omdat ik geloof dat openheid en positieve zichtbaarheid van Transgender mensen een belangrijke bijdrage levert aan de emancipatie.

Twee weken gebruik ik nu de hormonen, nog minimaal vijftig weken te gaan voordat een eventuele operatie in zicht komt. In het komende jaar, de zogenaamde “Real Life Experience” word mijn hormoonspiegel langzaam vrouwelijker. Dit kan gepaard gaan met allerlei lichamelijke “ongemakken”, alles wat je kan bedenken zou mogelijk voor kunnen komen. Óók geestelijk veranderd er wat, emotioneel kan ik wat instabieler worden, stemmingswisselingen, huilbuitjes, héérlijk!

Als ik dit vertel aan mensen kijken ze mij wel eens meewarig aan, maar gek genoeg kijk ik er naar uit, het hoort óók bij het vrouw zijn. Ik zie wel, ik maak me geen zorgen, iedereen reageert anders op zo’n hormoon-jaar!

 

En dan…. 1 juli, de Transgenderwet. Vanaf deze dag kun je als Transgender persoon je geboorteakte (in je geboorteplaats) laten wijzigen, en desgewenst óók je voorna(a)men. Vervolgens kun je een nieuw identiteitsbewijs en rijbewijs aanvragen.

Het zal u vast niet ontgaan zijn, er was enorm veel belangstelling van de media. Alle TV-stations waren er: NOS, RTL, Hart van Nederland, AT5, de schrijvende pers: Het Parool, NRC/NRC Next, Volkskrant, Yahoo/Reuters (internationaal), ANP, BNR nieuwsradio, enz. Via het ANP pikten vele regionale dag- en weekbladen dit nieuws óók op!

De mediacampagne van het COC en TNN heeft wat teweeggebracht, iedereen was enigszins beduusd door alle fotografen en cameramensen die elkaar verdrongen om alles vast te kunnen leggen. Ik heb interviews gegeven aan NPO Spirit, BNR, RTL, NRC, Hart van Nederland en..? Ik ben het kwijt. Het was druk, héél druk soms, maar ik genoot met volle teugen!

Er kwam een grijns op mijn gezicht die de hele middag niet meer wegging, ik heb nú nog last van kramp  😉

De eerste Transgender persoon die dag was A. in Enschede, Damian-Jackson en ik waren de eerste twee personen in Amsterdam, en later op de dag liet C. in Utrecht zijn geboorteakte wijzigen in het bijzijn van de Burgemeester Jan van Zanen.

De overheid erkent nu eindelijk dat Transgender mensen heel goed zélf in staat zijn om te bepalen of ze man dan wel vrouw zijn. Door een politieke knieval echter, is er wel een zogenaamde “deskundigen verklaring” nodig. Een deskundigen verklaring kan alleen afgegeven worden door artsen/psychologen die aan bepaalde voorwaarden voldoen!

Ik zal hier verder niet te diep op ingaan, maar feit is dat het al met al tóch een grote stap voorwaarts is!

We zijn gelukkig af van de eisen tot lichamelijke geslachtsaanpassing, en de onherstelbare onvruchtbaarheid, voordat over gegaan kan worden tot een geslachtsaanpassing op de geboorteakte.

Na de “Yogyakarta Principles on the application of International Human Rights law, in relation to sexual orientation and Gender identity” in 2006, en het rapport van Human Rights Watch in 2011, werd langzaam duidelijk dat de Nederlandse wetgeving écht aangepast diende te worden. Diverse personen, politici en organisaties bleven jarenlang actief lobbyen bij de politiek om af te zien van deze dwangmatige en onmenselijke eisen voor Transgender mensen. Dit heeft dus nu uiteindelijk geresulteerd in deze wetswijziging.

De komende maanden zullen vele honderden Transgender mensen hun geslacht aan laten passen. Een ingrijpende hormoonbehandeling of operatie is nu niet meer noodzakelijk!

 

De overheid kijkt voortaan niet meer in onze onderbroek!

 

Wees lief voor elkaar!

Petra  ❤

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Gender, Genderdysforie, Geslachtsaanpassing, Hormonen, Kwetsbaarheid, Transgender, Transitie, Transvrouw | Tags: , , , , , , , | 11 reacties

Ik zou het zó weer overdoen

Marilyn woman

Is een mens voorbestemd om alleen te zijn?

Nee natuurlijk niet! Wij willen ons voortplanten, een gezin stichten, kinderen grootbrengen die vervolgens (hopelijk) het nest weer verlaten!

Toen het sterke gevoel vrouw te willen zijn zich heel duidelijk aan mij openbaarde, een kleine twee jaar geleden, moest ik helaas mijn gezin verlaten, een andere optie was er gewoon niet. Ik begon aan een lange reis vol uitdagingen met ups- en downs, afijn dat heeft u in eerdere Blogs al kunnen lezen.

Één van de uitdagingen was het alleen zijn, op jezelf teruggeworpen worden.

Natuurlijk heb ik familie en vriend(en)innen om me heen, ik prijs mezelf héél gelukkig daarmee! Maar toch zijn er vaak momenten waarop je er alleen voor staat, alléén omdat je het vervelend vind om een beroep op iemand te doen, soms is het moment of het tijdstip daarvoor niet geschikt! School, kinderen, werk. Alleen óók, omdat mijn gevoelens niet begrepen worden door mensen zonder die genderdysforie, hoe kan je dat nou begrijpen als je zelf wél lekker in je lijf zit?

Character building zal ik het maar noemen.

De laatste tijd bekruipt me steeds vaker een gevoel van eenzaamheid, alleen zijn is geen probleem, maar ik mis een maatje, een soul-mate.

Ik wil van iemand houden met heel m’n ziel en zaligheid, en ik wil ook dat er iemand is die van mij houdt, gewoon zoals ik ben.

Onlangs ging ik naar de bioscoop, alleen. Na afloop besloot ik om een wijntje te gaan drinken in een café waar ik soms kom.

Ik zat een tijdje aan de bar te nippen van mijn wijn, keek wat om mij heen en dacht: ik ga zo maar weer naar huis. En toen ineens zat je naast me, we raakten aan de praat, en ik dacht: “goh, wat een leuke vrouw”

Je ging naar buiten om te roken en ik ging gezellig mee. We raakten al maar meer aan de praat en het werd zowaar heel erg gezellig! Op een gegeven moment zei je: “ik vind je leuk” Ik antwoordde: “ik vind jou óók leuk”

Enige tijd later, weer buiten, raakten we elkaar steeds meer aan, en de eerste voorzichtige kus was daar, gevolgd door nog een kus, en nóg een. “je kust lekker” zei je. Mijn hemel, wat overkomt me? Daar bleef het niet bij, weer binnen kreeg ik nog meer complimentjes te verwerken: m’n ogen, m’n lach, m’n handen, m’n figuur… Ik zweefde, niet door de alcohol, maar door Amor, die had een pijl in m’n hart geschoten.

Wat ben je leuk en lief en knap… we konden niet van elkaar afblijven, dansen, knuffelen en nóg een kus… “knijp me” zei ik tegen je. Is dit wel écht?

Je sprak ook eerlijk en open over je verleden, je recente “coming out” en je eerste prille relatie met een vrouw. Toen we elkaar intiem zoenden zei je: “dit moet ik eigenlijk niet doen, ik ben al met iemand”

Tot sluitingstijd genoten we van elkaar, daarna fietste ik met je mee richting jouw huis, hand in hand, zó lief! Bij jouw huis aangekomen nog even gepraat en geknuffeld. Hier bleef het bij, je zwaaide en weg was je. Zou ik je weer terugzien?

De volgende dag sloeg de twijfel toe, dit loopt vast niet goed af dacht ik! Aan het eind van de dag kreeg ik een SMS, de avond was fantastisch, maar eenmalig. Je koos voor je prille relatie, niet voor mij.

Ben ik verdrietig?, ja natuurlijk! Ben ik er kapot van?  Nee! Het was een fantastische avond, ik heb genoten van je aanwezigheid!

Marco Borsato- Ik zou het zo weer overdoen:

“Je liep m’n wereld in, hij was nog nooit zo mooi geweest
Een eindeloos begin, dat je normaal alleen in boeken leest
En al wist ik diep van binnen, dat dit niet voor altijd zou zijn
ik zou het zo weer over doen.

Jij bent weg en mijn hart is weer van mij alleen
Maar het mist jou, Ja het mist jou
De stilte hier is oorverdovend om me heen
Maar brengt me terug naar toen

En ik zou me weer verliezen, in die allereerste zoen

Ja ik zou het zo weer over doen”

Dank je wél lieve N , ik besef nu dat het kan, écht gezien en bemind worden om wie ik ben!

Door jou voel ik me ineens zóveel meer vrouw!

XxX

Love  ❤   Petra

Geplaatst in Gender, Genderdysforie, Geslachtsaanpassing, Hormonen, Kwetsbaarheid, Transgender, Transitie, Transvrouw, Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , | 7 reacties

Geduld is een schone zaak

1235018_10151694701658127_974884893_n

 

 

M’n laatste Blog is helaas alweer een hele tijd geleden, nu even een korte update.

 

Er is privé veel gebeurd, daar wil ik het nu niet over hebben, maar deze update gaat over de wachttijd bij het VU Medisch Centrum.

Alweer enige tijd geleden heb ik “groen licht” gekregen om te mogen starten met het tweede deel van mijn transitie; de zgn. RLE (Real Life Experience). In dit deel start je met de hormoontherapie en ga je, voor zover je dat nog niet doet!, leven in de “rol” van het gewenste geslacht.

De routine bloedafnames en de DEXA scan (bot scan) zijn inmiddels gedaan, en ik zou met de hormoontherapie kunnen beginnen, maar mijn medische voorgeschiedenis was echter voor de Endocrinoloog aanleiding om nog eens een MRI scan te laten uitvoeren.

De scan moest nog afgesproken en uitgevoerd worden, en deze moest vervolgens eerst beoordeeld worden samen met een radioloog. Na enige tijd niets gehoord te hebben ben ik maar eens gaan bellen, mijn status bleek per abuis in het archief beland te zijn!

Ik kreeg vervolgens een telefonische afspraak ( 2 weken later!) met een arts die mij kon vertellen dat de scan gunstig was, en ik zou op korte termijn een nieuwe afspraak krijgen.

U raadt het al; ik hoorde enige tijd niets en ben toen maar weer gaan bellen! Een verbaasde stem aan de andere kant van de lijn: “heeft u nog geen afspraak gekregen” ? Na aandringen kreeg ik in plaats van een nieuwe telefonische afspraak dan toch een afspraak met Professor…. , maar dan wel weer over 4! weken, Hoera!  😦

Zo zijn we na het “groene licht” , tóch al weer zo’n 10 weken verder! Ach 10 weken hoor ik u denken: “dat is toch niet zo heel erg lang” ? Maar 10 weken betekent voor mij 70 dagen wachten, wachten op de start van fase twee, 70 dagen die door misverstanden/hoge werkdruk? wellicht teruggebracht hadden kunnen worden naar 30 dagen?

Over drie weken heb ik weer een afspraak, wellicht dat ik dan eindelijk m’n eerste recepten meekrijg? Ik ben er aan toe, dit lange wachten is zwaar, het maakt me af en toe moedeloos, dof en verdrietig. M’n transitie staat stil en trekt een zware wissel op m’n dagelijkse doen en laten!

U hoort van mij als het zover is, dan kan ik eindelijk beginnen met de tweede concrete fase van “het vrouw worden”

Ik zal u dan uiteraard op de hoogte houden van de lichamelijke en geestelijke veranderingen die plaats zullen gaan vinden.

Love,

Petra

 

 

Geplaatst in Gender, Genderdysforie, Geslachtsaanpassing, Hormonen, Kwetsbaarheid, Transgender, Transitie, Transvrouw | Tags: , , , , , , , | 10 reacties

Een Blogger schreef een Blog over mij

http://humaninterestvanemma.blogspot.nl/2014/04/petra-heeft-een-interessant.html?m=1

 

Geplaatst in Gender, Genderdysforie, Geslachtsaanpassing, Hormonen, Transgender, Transitie, Transvrouw | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen